“Keuze, keuze, keuzestress”
Derek Otte, Spoken Word Artiest, over keuzestress, zelfkennis en bewust kiezen om van betekenis te zijn in een complexe wereld.
Keuze, keuze, keuzestress: er is zóveel te zien. Te horen, vinden, voelen, zeggen. Te doen ook, bovendien. Zó veel mensen, zó veel meningen, zó veel plekken om te zijn. Zo veel dromen, plannen, doelen. Alles zo groot! En wij zo klein.
We willen de wereld beter maken; er is géén tijd te verliezen. In de haast vergeten we haast om éérst voor onszelf te kiezen. En mag je kiezen voor jezelf? Is dat niet asociaal? Want wat verandert er werkelijk als we dat doen, allemaal? En tóch is dat de volgorde, denk ik, haalbaar en ook wenselijk. Jezelf leren kennen, lijkt mij niet meer dan menselijk. Waar liggen jouw interesses, waar zitten jouw talenten? Hoe oneindig zijn je mogelijkheden en binnen welke grenzen? Je even richten op jezelf eerst en op jezelf alleen. Zodat je weet wat je kan én wil betekenen, in het grote om ons heen.
Want keuze, keuze, keuzestress: er wacht een flinke bak met werk. Waar verdeling van verbinding wint, staat eigenlijk niemand sterk. Of eigenlijk wel: we stáán heel sterk, maar dus ook een beetje stil. Terwijl we allemaal onderdeel zijn van een bewegelijk geheel. We weten wel maar vergeten vlug dat we van invloed kunnen wezen. Door vóór te schrijven aan de wereld, eerst onszelf te lezen.
Wie ben ik? Hoe werd ik zo? Wil ik wel zo zijn? Beken ik kleur of ben ik liever onopvallend, grijs? Wat vind ik belangrijk en waar komt dat vandaan? En kan ik op een dag zeggen, dat ik daar iets mee heb gedaan? En moet alles meteen foutloos, groots ook en meeslepend? Of gaat het er meer om hoe ik er dagelijks voor kies om te bewegen? In het ogenschijnlijk simpele, onbeduidende, dicht bij huis. Wat stop ik ergens van mezelf in? En wat krijg ik daar dan uit?
Keuze, keuze, keuzestress: er liggen werelden te winnen. Maar niet als je haast jezelf verliest, in het eindeloos beginnen. Beginnen aan de grootste plannen, vanuit de wildste dromen. Of aan enorme vraagstukken, waar je never uit gaat komen. Volgens mij gaat het om starten met een beetje meer bewustzijn. In een overspannen wereld buiten, van binnen een beetje rust zijn.
Waar besteed ik zoal mijn tijd aan? Waar kies ik te zijn? Wat bekijk ik en waar swipe ik langs, als ik scroll, online? Kies ik voor plat entertainment, hele dagen door? Of ga ik voor verdieping soms en waarom kies ik daarvoor? Hoe zorg ik dat ik kalm blijf, koers houdt, in mezelf? En als het om de wereld gaat, hoe zorg ik dat ik help?
Misschien door eens te praten over zaken die er spelen. De soms ongemakkelijke gesprekken, met zij die anders menen. Met zij die kijken met andere bagage, vanuit andere invalshoeken. We menen vaak te mogen vinden; misschien moeten we willen zoeken. Reuzengrote keuzestress, een hypernerveuze tijd. Allemaal prikkels, allemaal ruis, maar we raken onszelf niet kwijt, als we…
Onze verantwoordelijkheden kennen, onze mogelijkheden zien. Onszelf in staat stellen ze te ontwikkelen en te benutten bovendien. Door vertrouwen te houden, samen te bouwen en de hoop niet te verliezen. Door, zigzaggend door de wirwar, te proberen het goede te… Kiezen.
“Door, zigzaggend door de wirwar, te proberen het goede te… Kiezen.”
